Güzel bir feribot yolculuğundan sonra, saat 18’e doğru, Yunanistan’ın Ege Denizi’ndeki Kiklad Adalarından Santorini’ye varıyoruz. Bizi burada tur görevlisi karşılıyor. Görevlinin taşıdığı pankartta adımız yazıyor, ama şöyle: Acikelis!

Şaşırtıcı bir coğrafyada, minibüsle, bitmeyen bir tırmanış… Otelimize geliyoruz. Fira’ya, yani adanın merkezine yakınız. Eşyamızı bırakıp hemen çıkıyoruz. Böyle bir oluşum dünyada yok. Milattan önce 1600’lerde büyük bir volkanik patlama olmuş ve adanın ortası sulara gömülmüş. Önceden tek bir adaymış, şimdi beş adadan oluşan bir adalar kompleksi… İkisi volkan adası ve kapkara; günümüzden elli altı yıl öncesine, 1950’deki son patlamaya kadar süren çeşitli patlamalar boyunca ortaya çıkmışlar.

Santorini fotoğrafları için tıklayın

Biz ana adada (Thira) kalıyoruz. Yüzölçümü 73 kilometrekare ve hilal biçiminde. Gemiden görünüşü ilginç: Liman tarafı dimdik kayalık. Yerleşim ancak kayaların tepesinde ve bembeyaz yapılar, tepelere kar yağmış görüntüsü veriyor. Diğer tarafta yemyeşil bağlarla kaplı yamaçlar ve kıyıda geniş düzlüklerde birbirinden güzel yerleşimler ve plajlar var. Buraları daha sonra, adayı gezerken görüyoruz.

Fira’da kalabalığa karışıyoruz. Bir pastaneden çok lezzetli çörekler ve içecek alıp bize gerçeküstü gibi gelen bir manzaraya karşı keyifle yiyoruz. Aşağıya, eski limana inen beş yüz basamak var. Bulunduğumuz yüksekliğe bu yolu kullanarak tırmanmak da bir seçenek. Hava bu kadar sıcak olmasaydı düşünülebilirdi… Minik sinekler bulut gibi… Yürürken üstünüze yapışıyor… İnsan bu kadar yüksekten baktığına inanamıyor. Kayalık ve çok dik olduğundan, yükseklik abartılı yansıyor göze…

Click for Santorini photos

Kocaman, kızıl tüylü bir köpek, turist kaynayan bir noktada, uçurumun kenarındaki duvara sakin bir sıçrayışla tırmanıp oturuyor. Önce Japonlar, sonra biz ve diğerleri anında toplanıyoruz. Fotoğraf karelerinde yer almaya alışık; hiç istifini bozmuyor. Santorini’deki ikinci günümüzde araba kiralıyoruz. Denize girme molaları vere vere adayı çepeçevre dolaşıyoruz. Kırmızı renkte, çok yüksek kayalarla çevrili ünlü plajı Red Beach’in uzaktan fotoğraflarını çekmekle yetiniyoruz.

Megalohori… Daracık sokakları ve beyaz badanalı, kübik evleriyle şirin bir köy. Geleneksel köy yerleşimi ve yaşamının tanıtımı için bu köy örnek seçilmiş. Bağcılık, şarapçılıkla geçinen aileler var burada. Birinin (Gavalas) kapısını çalıyoruz. Ailenin genç üyesi, üniversite öğrencisi Sotirios bize bilgi veriyor. (Büyükannesinin mübadelede Kayseri’den gelmiş olduğunu söylüyor.)

Click for Santorini photos

Bir sonraki plaj Kamari… Kumsal boyunca şemsiyeler, şezlonglar dizilmiş… Kumu gri renkte… Bir yanardağ adasına da bu yakışır! Deniz, yine olağanüstü güzel!

Arka sırada lokantalar uzanıyor… Madam İrini yanık sesiyle şarkı söylüyor yemek yiyen müşterilerine… Başında hasır şapkası, önünde beyaz önlüğü ve güleç yüzüyle… Kara, yas elbiseleri var sırtında… Burada yaşamış ve yaşlanmışlığının öyküsünü, lokantanın içinde, duvarlara asılmış fotoğraflardan öğreniyoruz. Kucaklaşıyoruz ayrılırken…

Şaraplarıyla ünlü Santorini’de yağış az ve de rüzgârı sert esiyor. Buraya özgü bir yöntem geliştirmiş Santorinililer. Asma kütüklerini yuvarlak bir form vererek buduyorlar. Böylece meyve, olgunlaşma döneminde merkezde kalarak sert rüzgârlardan korunmuş oluyor. Yaz aylarında denizden gelen sis, hafif bir yağmur etkisiyle Santorini şaraplarının kalitesini yükseltiyor. Toprağındaki lav, kül, kireçtaşı vb. karışımların da bunda katkısı büyük.

Akşama doğru şehre dönüyoruz. Akşam güneşinde manzara nefes kesici… Ön planda, masal ülkesi izlenimi veren bir beyazlık, kubbeler, gözü oyalayan özenli ayrıntılar; arka planda Ege’nin uçsuz bucaksız maviliklerine uzanan adalar…

Oia (okunuşu, İa) ’da günbatımı ayinini kaçırmayın deniyor; biz de herkesin gittiği yöne, batıya yöneliyoruz. Gerçekten de bir ayin havası var burada; nereye baksak Japonları ve diğer insanları yüksek noktalarda toplanmış görüyoruz. Günbatımı fotoğrafı çekmeye hazırlananlar arasında biz de varız, ama değişiklik olsun diye, biz günbatımını izleyenleri çekeceğiz. İlginç görünüyor bu fikir. Birbirimizden ayrılıyoruz… Herkes kendi havasında; biz de dahil…

Törenin her gün tekrarlanması bir hoşluk, doğrusu… Adaya ve özellikle Oia esnafına getirisi yüksekçe olan bir hoşluk! Dükkânlarda çok kaliteli, şık ürünler ilişiyor gözüme. Seramik, cam işçiliği örnekleri, yağlıboya tablolar gibi sanatsal ürünler de incelenmeye değer, ama yorgunluk ve açlık ağır basıyor… Gece otele dönerken birkaç fotoğraf daha çekmeyi ihmal etmiyoruz. Feribotumuz sabah 07’de kalkacak. Limana götürecek minibüs 5.30’da alacak bizi. Otelde kalan gürültücü bir grup yüzünden doğru dürüst uyuyamıyoruz. Limanda gündelik telaş başlamış bile… Feribotumuz bizi başka bir Kiklad Adasına, Mykonos’a götürecek.

Santorini fotoğrafları için tıklayın

After a wonderful ferry trip, we reach one of Greece’s Cyclades Islands in the Aegean Sea, Santorini. A tour guide welcomes us there. Our surname is written on the card that he carries but in a different way: Acikelis!

An endless climb, with a minibus, in an amazing geography... We arrive at our hotel. We are close to Fira, the center of the island. We go out as soon as we drop our luggages. Such a formation does not exist in the world. In 1600s BC a great volcanic eruption took place and the middle of the island was flooded. Earlier it was a single island, now it is an archipelago consisting of 5 islands... Two of them are volcano islands and are pitch-dark, they have appeared in the course of various eruptions until the last eruption in 1950s.

We stay at the main island (Thira). Its area is 73 km squares and it’s in the form of a crescent. It has an interesting appearance when looking from the ship. The harborside is rocky and steep. The islanders have settled only on the rocks and pure white buildings appear as if snow has fallen on the hills. On the other side the hillsides are covered with green vineyards and on the coast there are beautiful settlements and beaches. We discover these places later on, when we are travelling around the island.

In Fira, we mingle with the crowd. From a bakery, we buy delicious cookies and something to drink and we joyfully eat them while gazing at a view which seems surrealistic. There are five hundred steps that go down to the old harbour. It is possible to climb the height that we are at by taking this route. This alternative could have been chosen if it wasn’t this hot. Tiny flies are like a cloud... They stick on you while walking..

One cannot believe that he is looking from such an altitude. The altitude is exaggerated because of the rocks and the steepness...

At a spot full of tourists, a big red-haired dog calmly jumps and climbs up to a wall and rests there. At first Japanese tourists, then we and the others gather around the dog. It is accustomed to pose, it is not disturbed at all. On our second day in Santorini, we decide to rent a car and travel all aroud the island. We can never give up the sea. We settle for only taking photos of Red Beach, the famous red-colored beach surrounded by high rocks.

The next beach is Kamari... Sun umbrellas and chaise longues are lined up along the beach... The sand is gray... This is what looks good on a volcano island! The sea is incredibly beautiful!

In the back row restaurants are lined up... Madame Irini sings to her guests with her poignant voice... With a straw hat on her head, with a white apron on her and with her cheerful face... Black, mourning clothes are on her back... From the photos on the walls, we learn about the story of how it was living here and the story of getting old. When leaving, we hug each other...

Megalohori… A pretty village with its narrow streets and with its whitewashed and cubical houses. This village was chosen as a sample to present the traditional village settlement and village life. There are families that live on viniculture. We knock on one of the doors (Gavalas). Sotirios, the young member of the family, a university student, gives us information. (He says that his grandma moved from Kayseri during the population exchange.)

In Santorini which is famous for its wines, rain is rare and the wind is strong. The islanders have developed a method unique to here. They trim the grapevines by giving them a round shape. In this way, the fruit stays at the center during maturation and is protected from the strong wind. The mist that comes from the sea during summer increases the quality of Santorini wines with its light rain effect. The lava, ash, limestone and similar substances found in its soil also make a significant contribution.

Towards the evening we come back to the city.The view is breathtaking under the evening sun... In the foreground there is a whiteness that gives the impression of a fairy tale and there are domes and careful details that keep the eye busy; in the background islands that stretch beyond the Agean Sea’s boundless blueness...

It is recommended not to miss the sunset ritual in Oia (read as Ia), we head to the west, the direction where everyone is headed. There is indeed a ritual atmosphere here, wherever we turn we see Japanese tourists and other people gathered at high spots. We are among those who are getting ready to take sunset photos, but for a change, we will take the photos of people watching the sunset. This idea seems attractive. We break apart... Everyone is in a different mood; including us...

It is a delight to know that this ceremony is repeated every day... A delight that returns a high profit to the island and especially to the craftsmen in Oia! I spot some high quality and stylish goods in the shops. It is worth checking out the artistic goods such as ceramics, glasswork samples, oil paintings; but fatigue and hunger dominate...

We don’t forget taking several photos when going back to our hotel. Our ferry will leave at 7 o’clock in the morning. The bus that will take us to the harbour will arrive at 5:30. We cannot sleep properly because of a noisy group staying at the hotel. In the harbour, the daily excitement has already began... Our ferry will take us to another Cyclades Island, Mykonos.